บทที่ 58

การ์ริค

แสงคบไฟที่ริบหรี่ทอดเงาระยับไหวไปทั่วผนังหินเก่าคร่ำคร่าของห้องโถงใหญ่แห่งป้อมปราการเขี้ยวราตรี ข้านั่งอยู่บนบัลลังก์ไม้โอ๊กแกะสลัก นิ้วเคาะเนื้อไม้เก่าแก่เป็นจังหวะอย่างหงุดหงิด

หายนะบังเกิดกะทันหัน จังหวะเวลามันช่างเหมาะเจาะเหลือเกิน สัญชาตญาณของข้าร้องตะโกนว่าหายนะครั้งนี้มีร่องรอยของกา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ